فوتبال ایران سال پر فرازو نشیبی رو سپری کرد که از مهمترین اونها میتوان به قهرمانی پرسپولیس و قرار گرفتن استقلال در رده ۱۳ جدول رده بندی در اوایل فصل اشاره کرد. ولی یکسری اتفاقات و چهره های جذاب هم داشت که تا مدتها رو جلد و داخل مجلات جولان میدادن از فیروز کریمی و خداداد بگیر تا کفاشیان و علی آبادی. در ادامه مطلب یه نگاه کوتاه داریم به ۷ تا از این چهره های جذاب پس همراه باشید ...

دراین ســــــرای بیکسی ٬کسی به در نمی زنــــد
به دشت پــر مـــــــــلال ما٬ پرنده پر نمیــــــــــــزند

یکی ز شب گرفتــگان٬ چـــــــــــراغ بر نمی کنـــــد
کسی به کوچه سار شب٬ در سحـــــــــر نمی زند

نشــــــــسته ام در انتظار این غبــــــــــار بی سوار
دریغ کز شبی چنـــــــین٬ سپیده ســـــــر نمی زند

گذرگهی ست پر ستـــــــم٬ که اندرو به غیر غـــــم
یکی صلای آشـــــــــــــــــنا به رهگــــــذر نمی زند

چه چشم پاسخ است از این دریچه های بسته ات
برو که هیچـــــــکس ندا به گوش کـــــــــر نمی زند

نه ســـــــایه دارم و نه بر٬ بیفکنـــــــندم و سزاست
اگــــــر نه بر درخت تر٬ کسی تبــــــــــــــر نمی زند

داشتم تو وب چرخ میزدم یهو دیدم یجا نوشته فتوای فوتبال بازی کردن!!! گفتم برم ببینم چیه دیدم یکی از وهابیون از یکی از علماشون به اسم عبدالله الجندی یه سوالی پرسده درباره فوتبال بازی کردن فکر کردم خواندنش براتون خالی لطف نباشه

باز بوی باورم خاکستریست
صفحه های دفترم خاکستریست
پیش از اینها حال دیگر داشتم
هر چه می گفتند باور داشتم

پیرها زهر هلاهل خورده اند
عشق ورزان مهر باطل خورده اند
باز هم بحث عقیل و مرتضی ست
آهن تفدیده مولا کجاست

نه فقط حرفی از آهن مانده است
شمع بیت المال روشن مانده است
نه فقط حرفی از آهن مانده است
شمع بیت المال روشن مانده است

دست ها را باز در شبهای سرد
ها کنید ای کودکان دوره گرد
مژدگانی ای خیابان خوابها
می رسد ته مانده بشقابها

در صفوف ایستاده بر نماز
ابن ملجم ها فراوانند باز
سر به لاک خویش بردید ای دریغ
نان به نرخ روز خوردید ای دریغ

گیر خواهد کرد روزی روزیت
در گلوی مال مردم خوارها
من به در گفتم و لیکن بشنوند
نکته ها را مو به مو دیواره

با خودم گفتم تو عاشق نیستی
آگه از سر شقایق نیستی
غرق در دریا شدن کار تو نیست
شیعه مولا شدن کار تو نیست

روزی از روزها پدری از یک خانواده ثروتمند ،پسرش را به مناطق روستایی برد تا او در یابد مردم تنگدست چگونه زندگی می کنند.
آنان دو روز و دو شب را در مزرعه ی خانواده ای بسیار فقیر سر کردنند و سپس به سوی شهر بازگشتند .
در نیمه های راه پدر از فرزند پرسید:خب پسرم ،به من بگو سفر چگونه گذشت؟ پسر جواب داد: خیلی خوب بود پدر.
پدر پرسید: پسرم آیا دیدی مردم فقیر چگونه زندگی می کنند ؟پسر گفت :بله پدر ،دیدم...
پدر دوباره پرسید:بگو ببینم از این سفر چه آموختی؟ پسر چنین پاسخ داد:
من دیدم که ما در خانه ی خود یک سگ داریم و آنان چهار سگ داشتند. ما استخری داریم که تا نیمه های باغمان طول دارد و آنان برکه ای دارند که پایانی ندارد ،ما فانوس های باغمان را از خارج وارد کرده ایم ،اما فانوسهای آنان ستارگان آسمانند ؛ایوان ما تا حیاط جلوی خانه مان ادامه دارد ،اما ایوان آنان تا افق گسترده است. ما قطعه زمین کوچکی داریم که در آن زندگی می کنیم ،اما آنها کشتزار هایی دارند که انتهای آنان دیده نمی شود؛ ما پیشخدمت هایی داریم که به ما خدمت می کنند ،اما آنها خود به دیگران خدمت می کنند؛ ما غذای مصرفیمان را خریداری می کنیم ،اما آنها غذایشان را خود تولید می کنند ؛ما در اطراف ملک خود دیوار هایی داریم تا ما را محافظت کنند ، اما آنان دوستانی دارند تا آنها را محافظت کنند.
آن پسر همچنان سخن می گفت و پدر سکوت کرده بود و سخنی برای گفتن نداشت.
پسر سپس افزود :